داشتم گزیده هایی از شهرزاد رو می دیدم. یه صحنه ای دانشکده پزشکی دانشگاه تهران رو نشون می داد. یه لحظه فکر کردم قلبم از سینه ام داره در می یاد... . دیروز خبر بسنه شدن کافه فرانسه رو خوندم. خوندن این خبر مثل این بود که امید رو ازت گرفته باشن. حس بی خانمانی به آدم می ده. حس این که دیگه به اونجا تعلق نداری. آخرین بار که تهران سر زدم اون کافه مانند پارک دانشحو را جمع کرده بودند. اینا یههو که می یاد جلو چشمت محال یکی در مغزت رو نزنه که آهایییییی دیدی آخرش همه رد پاهات رو همه تسکین گاهات رو همه نشانه های وجودت رو پاک کردن. آهاییییی دیدی دیر شد.... آهایییی دیدی نشد... آ

ای بابا اردیبهشت کی اومد که تموم شد... اصلا اینجا یادم نبود...الان دیدم. جالبه.

امروز که داشتم از کتابخونه بر می گشتم یهو متوجه شدم که هر چند اینجا تابستون انگار کوتاهتره ولی بازم داره تموم می شه. این فصل چهارم این ساله که داره این طوری داره تموم می شه. اینم سال سومی که داره همین جوری داره تموم می شه. من هیچ وقتی ندارم که کار دیگه ای بکنم. جالبتر اینه که متوجه گذر زمان نمی شم. اینجوری که یادم می ره حتی ماهی یه بار بیام اینجا قلم بزنم.

یک روز آدم بالاخره اشتباهاتش را می فهمد. حالا دیر هم که باشد خوب است حقیقت گفته شود. بالاخره باید یکروز جرات کرد با واقعیت روبه رو شد. گاهی ممکن است مثل الان من سال ها طول کشیده باشد. مثلا وسط یکی از همین روزها که می خواستی برای خودت چایی بریزی یکهو پرده ها کنار می رود و تو می فهمی که چقدر از تو متنفر بوده با تمام وجودش از همه چیز تو. از لباس پوشیدنت، از دوستانت، از قومیت تو، از زبان بلد بودنت، از بی دقتی ات، از رنگ موت، از انتخاب هایت. از تک تک سلول های بدنت. از راه رفتنت، تمامی حرکات وجودت. از هر چیزی که مال تو باشد از تو باشد تو باشد. بعد به این نتیجه می رسی